و زمين را به حق آفريد « ( * ( خَلَقَ السَّماواتِ وَالأَرْضَ بِالْحَقِّ ) * ) . حق بودن آنها دليل بر اين است كه هدفى بزرگ در كار بوده كه آن چيزى جز تكامل موجودات ، و در پيشاپيش آنها انسان ، و سپس منتهى شدن به رستاخيز نيست . بعد از بيان اين آفرينش بزرگ به گوشه اى از تدبير عجيب و تغييرات حساب شده و نظامات شگرف حاكم بر آنها اشاره كرده ، مىگويد : « او شب را بر روز مىپيچد و روز را بر شب » ( * ( يُكَوِّرُ اللَّيْلَ عَلَى النَّهارِ وَيُكَوِّرُ النَّهارَ عَلَى اللَّيْلِ ) * ) . چه تعبير جالبى ؟ اگر انسانى بيرون كره زمين ايستاده باشد و به منظره حركت وضعى زمين به دور خودش و پيدايش شب و روز بر گرد آن نگاه كند ، مىبيند كه گويى به طور مرتب از يك سو نوار سياه رنگ شب بر روشنايى روز پيچيده مىشود و از سوى ديگر نوار سفيد رنگ روز بر سياهى شب ، و با توجه به اينكه « يكور » از ماده « تكوير » به معنى پيچيدن است و مخصوصا ارباب لغت پيچيدن عمامه و دستار را به دور سر نمونه اى از آن مىشمارند ، نكته لطيفى كه در اين تعبير قرآنى ، نهفته است روشن مىشود ، هر چند بسيارى از مفسران بر اثر عدم توجه به اين نكته مطالب ديگرى ذكر كرده‌اند كه چندان مناسب با مفهوم « تكوير » نيست ، نكته اين است كه زمين كروى است و به دور خود گردش مىكند ، و بر اثر اين گردش ، نوار سياه شب ، و نوار سفيد روز ، دائما گرد آن مىگردند ، گويى از يك سو نوار سفيد بر سياه و از سوى ديگر نوار سياه بر سفيد پيچيده مىشود . به هر حال قرآن مجيد در مورد نظام « نور » و « ظلمت » و پيدايش شب و روز تعبيرات گوناگونى دارد كه هر كدام به نكته اى اشاره مىكند و از زاويه خاصى به آن مىنگرد : گاه مىگويد : يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَيُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ :